Lieve Vrouweparochie

BREAKING NEWS: Jaar van Barmhartigheid wordt verlengd tot eind 2017

Op het feest van Christus Koning, zondag 20 november jongstleden, werd het Jaar van Barmhartigheid plechtig “gesloten” door paus Franciscus. Dit gebeurde in de Sint-Pietersbasiliek in Rome tijdens dezelfde viering waar aartsbisschop Jozef De Kesel tot kardinaal werd gecreëerd.

J Arnalsteen 2Het is een beetje vreemd dat de Kerk voorop loopt in het vieren van oud en nieuw. Het heeft te maken met onze gelovige kalender. Met de advent begint alles opnieuw. We worden liturgisch in uitkijk- en verwachtingsmodus gebracht. De geboorte van Jezus komt eerst. Eens het kleine jongetje in Betlehem geboren, kan hij opnieuw groeien tot de man van Nazareth. Wij gaan met hem mee, ook naar Jeruzalem waar hij aan het kruis sterft. Met Pasen vieren we dat hij niet in de dood is gebleven, maar dat hij leeft: tot bij ons, in onze Mechelse geloofsgemeenschappen.

Het heeft iets cyclisch, maar uiteindelijk wordt er bij het einde van een kerkelijk jaar niets afgesloten. Gegroeid mogen we verder gaan en verder bouwen aan het project van Jezus. Dat geldt evengoed voor het Jaar van Barmhartigheid. Ook na de plechtige sluiting is het niet gedaan met “de tijd van barmhartigheid”. Dat schrijft de paus zelf in zijn apostolische brief Misericordia et misera, Barmhartigheid en ellende.

Een paar weken geleden hadden we Mark Van de Voorde te gast in onze Lieve-Vrouweparochie. Hij is (onder meer) voormalig hoofdredacteur van het blad dat u aan het lezen bent. Hij heeft ons gelovig onderhouden over barmhartigheid of onverschilligheid.

Daar waar het op onze dagen in de politiek en in de samenleving er harder aan toe gaat, is de Kerk milder geworden: “Met paus Franciscus is het inzicht van de groei-ethiek ook de trappen van de Sint-Pieter opgeklommen. Paus Franciscus laat de barmhartigheid die in de pastorale praktijk al lang realiteit was, nu ook de toonaard van het kerkelijke spreken worden. De idealen zijn niet weg, ze krijgen hun juiste plaats terug: die van na te streven doel”. En ook: “Precies omdat de Kerk idealen voor en over de mens kent, kan ze zich niet verzoenen met een hardvochtige en vooral onverschillige samenleving”.

Ondertussen hebben we het einde van het “burgerlijke” 2016 meegemaakt . Naar gewoonte doken de voorbije weken in alle media de jaaroverzichten op. Daaruit blijkt inderdaad veel hardvochtigheid en onverschilligheid. We hoeven de feiten niet op te sommen. Terrorisme en de angst ervoor staan prominent op nummer één. Maar ook meer en meer mensen die, dicht bij huis, door de mazen van het welvaarts- en welzijnsnet glippen. En de onverschilligheid hiertegenover van anderen – medemensen – bestaat wel degelijk. Naast heel wat mooie dingen die ook gebeurd zijn in 2016. Door mensen aan mensen.

We hebben net het feest van de Menswording gevierd. Heel anders dan het melige kerstgedoe mag de geboorte van Jezus nog maar eens een start zijn in ons persoonlijk leven en in het leven van onze geloofsgemeenschappen. Het zal er op aankomen om in het nieuwe jaar verder mens te worden zoals door de Schepper bedoeld. Wij mogen groeien in barmhartigheid. Mark Van de Voorde ziet vier kenmerken in die groei:
- barmhartigheid erkent het recht op mislukken;
- barmhartigheid maakt ons tot naaste;
- barmhartigheid zou vanzelfsprekend mogen zijn;
- barmhartigheid begint met dankbaarheid.
Laten we daar alvast mee beginnen. Met dankbaarheid omwille van het nieuwe jaar en de nieuwe kansen, omwille van de naasten met wie we op weg zijn, omwille van de parochie en de geloofsgemeenschap waartoe wij vanzelfsprekend mogen behoren, omwille van het feit dat we er mogen zijn zoals we zijn. Weet je wat we doen? Tegen Rome in verlengen we het Jaar van Barmhartigheid – alleszins al tot het einde van 2017!

Ondertussen heb ikzelf in het voorbije jaar opnieuw mijn taak als pastoor kunnen opnemen. Mijn nieuwe hart klopt dat het een lieve lust is. Het klopt ook in het bijzonder voor jullie. Met dank aan zovele mensen voor zoveel betrokkenheid en inzet. Er wachten ons uitdagingen. Om één voorbeeld te noemen. De bejaarde priesters, die door mijn ziek-zijn hun beste beentje hebben moeten voorzetten, zijn aan rust toe. Ik voel dat sterk aan; hun verlangen is te respecteren. Vanaf 2017 zullen we daarmee rekening moeten houden. Er zal nog maar eens appèl gedaan worden op de verantwoordelijkheid en de medewerking van vele toegewijde christenen. Alleen samen zullen we Kerk van de toekomst worden. Een gemeenschap van barmhartige mensen, in dienst van elkaar en van de wereld die de onze is.

Allerbeste wensen voor ieder van u!

Jan Arnalsteen, pastoor